Βροχή. Άδειες καρέκλες στην πλατεία.
Το τρόλεϊ την προσπερνά
Κατά κει που το σέρνουν τα φώτα του.
Στην κάμαρά του ο φοιτητής
Αφήνει στο κομό τον Ντοστογιέφσκι.
Κολλά τη μύτη του στο τζάμι.
Ποτάμια το νερό, δεν θα βρουν εύκολα
Το σώμα του κοριτσιού μες στο πάρκο.
Στο έρημο μπαρ, οι τελευταίοι θαμώνες
Ρίχνουνε το βαρύ κεφάλι τους στην μπάρα.
Στη λάμπα η νυχτοπεταλούδα τσουρουφλίζεται
Με τον κρότο που γεννιέται ένα σύμπαν.

Δήμητρα Χριστοδούλου| από την ποιητική συλλογή Παράκτιος οικισμός, εκδόσεις Μελάνι 2017

The post Δήμητρα Χριστοδούλου: «Συμβαίνουν αυτά» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Ώσπου μια μέρα ένας από τους θεατές
ανέβηκε στο πάλκο
έστησε μία καρέκλα
και την κοίταξε στα μάτια
«Μου χρωστάς μία απάντηση» της είπε
«Σε ποια ακριβώς ερώτηση;» ρώτησε έκπληκτη αυτή
«Μπορείς να αγαπήσεις τόσο
«που να μην σε νοιάζει αν αγαπηθείς;»
«Από ποιο έργο είναι αυτό;»
αναρωτήθηκε πανικόβλητη αυτή
«πού είναι η μάσκα που πρέπει να φοράς,
με ποιο τρόπο θα με κάνεις να πονέσω,
θα μαχαιρωθώ ή θα πάρω δηλητήριο
θα φύγω με ένα τρένο μέσα στην ομίχλη
ή θα με εγκαταλείψεις μέσα σε κουκλόσπιτο;»
Ο άντρας όμως δεν απάντησε
Κατέβηκε από τη σκηνή και προχώρησε στην έξοδο
Η γυναίκα έμεινε για λίγο μετέωρη
έβγαλε το φόρεμα με τις δαντέλες
σκούπισε την πούδρα από το πρόσωπο
πέταξε τα ψηλοτάκουνα παπούτσια
και τον ακολούθησε
Πίσω τους τα σκηνικά κατέρρευσαν
με θόρυβο

Χλόη Κουτσουμπέλη | από την ποιητική συλλογή Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012

The post Χλόη Κουτσουμπέλη: «Η παράσταση» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Σταθμός Πελοποννήσου ο Κηφισός
σχεδόν πάλι ποτάμι ξανασμίγοντας
ντοπιολαλιά του χρόνου και αγκαλιάσματα
ανάμεσα στη σκιερή ρουτίνα αχθοφόρων
κι ύποπτους μικροπωλητές
που σπρώχνουν στους ανίδεους
ιμιτασιόν ρολόγια και αρώματα

Στα εκδοτήρια φυλές μετοίκων
γυρεύοντας τη φύτρα τους
Πάτρα Θεσσαλονίκη Άρτα Ζάκυνθος
ντουμάνι ο καπνός στ’ αναψυκτήρια
μεσούσης απαγόρευσης καπνίσματος
να διαλαλεί βαλκάνια αταξία

Πιο πέρα αμούστακοι φαντάροι για την Κόρινθο
κι οι φοιτητές πρωτοετείς με τα σακίδια
σε ιλιγγιώδη πρώτης φυγής προσωρινότητα
τώρα στα Γιάννενα,
αύριο ίσως μετανάστες
σε φάμπρικες ψηφιακές
της νέας τάξης

Στο τέλος ξεμυτίζουν οι δυο γέροντες
παμπάλαιοι
κρατώντας το χαρτόκουτο δεμένο με το σπάγκο
και μέσα χειροποίητης αγάπης τα φιλέματα
φρούτα περιβολιού και χυλοπίτες
δώρημα ανεπίκαιρο
εν έτει 2011
τώρα που όλα τα πουλάν στα καταστήματα
αμήχανα πατρίδας τιμαλφή
στην ευρωπαϊκή του έθνους επαιτεία

Θεώνη Κοτίνη | από την ποιητική συλλογή Ωσεί κήπος, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014

The post Θεώνη Κοτίνη: «Με το πρόσχημα της αναμονής» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Χλόη Κουτσουμπέλη | από την ποιητική συλλογή Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012

The post Χλόη Κουτσουμπέλη: «Στη στάση» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Το βράδυ ανοίγω τον παλιό καιρό και ξαναρχίζω˙
κάτι στρωσίδια μάλλινα ριγμένα μες στη ναφθαλίνη
φλιτζάνια στον κομό απ’ τα προικιά της μάνας
–και ας ήτανε τόσο απούσα
σε εκείνη τη μοναδική φωτογραφία γάμου–
χαλκώματα στον τοίχο
ο μυστικός ο δείπνος να ευλογεί λίγη φακή
και τις φωτογραφίες των νεκρών τριγύρω˙
εδώ ο θείος Παναγιώτης στην κορνίζα
είκοσι χρόνια πεθαμένος
με λασπωμένες τις γαλότσες στο κατώφλι
ζητά ψωμί αντίδωρο για τους λησμονημένους
πιο κει παππούδες
άφαντο χνάρι μέσα στο χιόνι του καιρού
διψούν για βλέμμα.

Πατώ ελαφρά
να μην ξυπνήσω τους γερόντους μου
ριγμένους ήδη απ’ τις εννιά
με στόμα ορθάνοιχτο
σ’ έναν καιάδα ύπνου
Θα βγουν κι απόψε;
Χτυπούν μεσάνυχτα
και περιφέρομαι στο κοιμισμένο σπίτι
κρατώντας γλίσχρο εισόδημα στα χέρια μου
τον ρόγχο και τα γηρατειά τους
κι αυτοί κάθε που φεύγω θα μου πέμπουνε
αμύθητο περίσσευμα
στα μάτια την καρδιά τους.

Θεώνη Κοτίνη | από την ποιητική συλλογή Ωσεί κήπος, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014

The post Θεώνη Κοτίνη: Άτιτλο appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Μα ο καιρός του τρύγου είχε περάσει.

Γιώργος Μ. Οικονόμου | από την ποιητική συλλογή Λόγος αναδυόμενος, εκδόσεις Ενδοχώρα 2006

The post Γιώργος Μ. Οικονόμου: «Κόκκινα σταφύλια» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Όπως το ποντισμένο άγαλμα για το νερό
ο αέρας για το απλωμένο ρούχο

Τα σώματά τους ήταν χώμα και νερό
του ίδιου κήπου

Αλλά ο αέρας έσκισε το ρούχο
– η πέτρα φαγωμένη απ’ το νερό

Ο κήπος μόνο παραμένει

Άκαρπος – όμως κάθε πρωί
βρίσκει το χώμα νοτισμένο

Ο κήπος περιμένει

Παναγιώτης Ιωαννίδης | από την ποιητική συλλογή Το σωσίβιο, εκδόσεις Καστανιώτη 2008

The post Παναγιώτης Ιωαννίδης: «Ο κήπος» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Όμως εδώ και τρία χρόνια
ανάβω πάντα δυο κεράκια
στα πιο μικρά ξωκλήσια

Επειδή λέμε η ψυχή τρεμοσβήνει
εγώ τα ανάβω με επίμονη αφέλεια
και προσδοκία πιστού

Ύστερα λέμε – έσβησε
Όμως ποτέ δε θα ξεχάσω
πώς άστραψε το πρόσωπό σου αυστηρό

όταν με είδες κάποια νύχτα να φυσάω
τη φλόγα του κεριού
Του παίρνεις την ψυχή. Ποτέ

Να μην το σβήνεις έτσι. Πάντα
Με σαλιωμένα δάχτυλα ν’ αγγίζεις το φιτίλι
– μες στο χέρι σου

μάζευε τη φλόγα μην
τη σκορπάς στον αέρα.
Από τότε προσέχω πάντα

χωρίς να εξηγώ κι ας με πειράζουν
για τούτη την παράξενη φροντίδα. Αξίζει
τον κόπο να βρέχεις τα δάχτυλα

τρυφερά να πιάνεις τη φλόγα
αξίζει τον κόπο
ο ελάχιστος κίνδυνος μήπως καεί

το διστακτικό δειλό σου χέρι
μήπως σε κάψει μια ψυχή
που –προσωρινά– αποσύρεται

Όμως εχθές πριν κοιμηθώ ξεχάστηκα
φύσηξα τη φλόγα – ο τοίχος πάνω
από το παραπανίσιο μαξιλάρι πιτσιλίστηκε

λειωμένο κερί
Μ’ έπιασε τότε ένα παράπονο
Λες ήταν άνθρωπος – και έφταιγα εγώ

Παναγιώτης Ιωαννίδης | από την ποιητική συλλογή Το σωσίβιο, εκδόσεις Καστανιώτη 2008

The post Παναγιώτης Ιωαννίδης: «Κερί αναμμένο» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

με την αμηχανία του ακάλεστου
στο κατώφλι κυριακάτικα
όταν όλες οι κάβες έχουν κλείσει

«ρε Πάνο» του είπα, «από το χώμα έρχεσαι και μου μυρίζεις
σαν όταν έσκαβες χωράφια˙ ο ίδιος˙ κόπιασε».

Εκείνος δεν απάντησε– ούτε καν φαίνονταν
να έχει καταλάβει˙ με κοίταζε αργά στο στήθος
σαν να ψάχνει τους υπότιτλους
κι έβγαζε ένα μαντήλι συνέχεια κόκκινο
σκουπίζοντας την ευφυΐα στάλα στάλα από το μέτωπο.

Δεν ήταν στη γλώσσα ο Πάνος.
Δεν «το ’χε» που λεν οι γλωσσοπλάστες.
Σε μια μαύρη φωτογραφία ήτανε, χωμένος στο παλιό του ρούχο.

σημ: αυτό το ποίημα βγήκε με αναμμένο το αλάρμ
μόλις προσπέρασα έναν που σου έμοιαζε ρε Πάνο
ακίνητος στο αεράκι του αμπελώνα
με το πουκάμισό του καπνισμένο
λογάριαζε την αριθμητική των πουλιών.

Θοδωρής Ρακόπουλος | από την ποιητική συλλογή Φαγιούμ, εκδόσεις Μανδραγόρας 2010

The post Θοδωρής Ρακόπουλος: «επιφάνια» appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.

Σε πιάνει καλή σπουδή του σώματος
πρέπει να βγεις
να μην αργήσεις
Μια τέτοια μέρα γίνεται
στ’ αλήθεια να προλάβεις τη ζωή σου
μια τέτοια μέρα γίνεται
να περισσέψει κέρδος

Θεώνη Κοτίνη | από την ποιητική συλλογή Θεός ή αγάπη, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2010

The post Θεώνη Κοτίνη: Άτιτλο appeared first on Greek Social & Literary Review - Ελληνική Κοινωνική & Λογοτεχνική Επιθεώρηση.